Η επιστολή της χαράς, γραμμένη μέσα στη φυλακή της Ρώμης

ΠΡΟΣ ΦΙΛΛΙΠΗΣΙΟΥΣ ΚΕΦ.4
"...4 Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. 5 τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς. 6 μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ' ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν, 7 καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. 8 Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· 9 ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ' ὑμῶν."
Οι δύο "κορυφές του Έβερεστ". ήτοι, ή "Χαρά" και το "πάντοτε", είναι ελάχιστες φορές στη ζωή μας μεθεκτά και συνάδοντα. Γίνονται δε πραγματοποιήσιμα, με την "Γέφυρα" που τα ενώνει και ονομάζεται "εν Κυρίω"! Μόνον δια του Κυρίου υπάρχει το πλήρωμα της χαράς σ' όλην την έκταση και το μεγαλείον της. Και πώς θα γίνει τούτο; Ποιό δηλαδή; το να έχουμε παντοτινή χαρά; Δια της επιείκιας. Τα φορτωμένο με πυρομαχικά όχημα δεν ταράσσεται από τις λακούβες και τα στραβοπατήματα του δρόμου, εάν και εφόσον έχουν αποσυνδεθεί οι πυροσωλήνες από τις νάρκες.. Έτσι εαν αποσυνδέσουμε τους "πυροσωλήνες" του θυμού και του πάθους, είμαστε επιεικείς και χρηστοί προς όλους τους ανθρώπους.Μεγίστη αρωγή προς την επίτευξη του ως άνω στόχου και σκοπού, είναι η γνώση ότι "ο Κύριος εγγύς", ο Κύριος είναι μαζί μας (και με τις τρείς έννοιες), Εμμανουήλ!
Η ειρήνη των Χριστιανών δεν είναι ένα παθητικό "μέγεθος", αλλά ενεργητικό φαινόμενο, η οποία αυτή η ίδια φρουρεί τον Νου και την καρδία ημών. Η καρδία είναι το κέντρο της συνόλου σωματοψυχής μας. ( πρβλ. " ...αγαθά, ά οφθαλμός ουκ είδε, ούς ουκ ήκουσε και επί καρδίαν(=διάνοια) ανθρώπου ουκ ανέβει")
Η σεμνότης(η εσωτερική > εξωτερική) σημαντικότατο στοιχείο του Χριστιανού. Η αλήθεια είναι ο Ίδιος ο Κύριος. Η προσευχή είναι η συνομιλία. "Και εμάθατε και παραλάβατε", ο Παύλος και τους δίδαξε τον Χριστόν και τους Τον ΈΔΩΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΊΩΝ. Το συνεχές δίπολον: "ταύτα λογίζεσθε, ...ταύτα πράσσετε!" ΔΟΓΜΑ και ΗΘΟΣ, ΘΕΩΡΙΑ και ΠΡΑΞΗ, ΑΛΗΘΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ, πάντοτε στην διάθεση όλων μας!

Εικών ειμί της αρρήτου Δόξης Σου

Το αμήχανον Κάλλος Σου

Η αναίτιος Αιτία

Οι τρείς Θρόνοι

Ο Κύριος έχει για τον Εαυτό Του και για μας, έτοιμους ΤΡΕΙΣ θρόνους.
Ο 1ος, είναι ο θρόνος της Χάριτος, που δεν είναι άλλος, απ' τον ματωμένο Σταυρό Του.
Ο 2ος, είναι ο θρόνος της Κρίσεως, εις τον οποίον όλοι μας θα βρεθούμε έμπροσθέν του.
Ο 3ος, είναι ο θρόνος της Δόξης, εις τον οποίον για να φτάσουμε ασφαλείς, θα πρέπει να έχουμε περάσει επιτυχώς από τους δύο άλλους θρόνους.
Επειδή όλοι μας έχουμε βεβαρυμένο το "πνευματικό ποινικό Μητρώο" μας, και δεν δυνάμεθα να σταθούμε όρθιοι μπροστά στον Δικαιοκρίτη-Ένθρονο του 2ου θρόνου, γιαυτό λαμβάνουμε το θάρρος και τη Χάρι, προσελθώμενοι πρώτα εις τον 1ο θρόνο της Χάριτος, στον κρουνό Σωτηρίας, εις τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό και έπειτα λαμβάνουμε την δυνατότητα να εμφανισθούμε και στον 2ο Θρόνο, για να καταλήξουμε χάρι στο Μέγα Έλεος Του στον 3ο θρόνο.

Εικονοκλαστική η εποχή μας

Η αποκορύφωση των αιρέσεων του Μονοφυσιτισμού, Μονοενεργητισμού, Μονοθελητισμού, είναι η Εικονομαχία. Δηλαδή, καλά ο Χριστός έχει δύο φύσεις , δύο Ενέργειες, δύο θελήσεις, αλλά να μην εικονίζεται, θέλανε οι ασεβείς διότι τους ήλεγχε το πράον του Χριστού. Ακόμη πιο τραγικοί οι εικονοκλάσται, οι οποίοι κυριολεκτικώς δαιμονίζονταν όταν αντίκρυζαν τον εικονιζόμενο Κύριο. Μήπως η εποχή στην οποία ζούμε διαφέρει από τον 8ο αιώνα μ.Χ.;
θέλει όπως καταστρέψει και κατασπαράξει τον όλο άνθρωπο - Άνδρα, Γυναίκα και παιδί, μιας και δεν μπορεί να τα βάλει με τον Θεόν, πλήττει θανασίμως το αγαπημένο δημιούργημα Του, για να "στενοχωρέσει" τελικά τον Ίδιο.
Εμπρός να αναστηλλώσουμε την καταφθαρείσα εικόνα μέσα μας, δια της Μετανοίας και του αγώνος μας. Η εικόνα στην Ορθοδοξία δεν απεικονίζει την φωτογραφία του υλικού ανθρώπου μόνο, αλλά και του πνευματικού τοιαύτου. παρέχει δηλαδή την έκφραση του Ορθοδόξου δόγματος

To πρώτο - θεμελιακό μάθημα κάθε Χριστιανού

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Παύλου και των Πατέρων, δύο έιναι τα αντικείμενα της Λατρείας και μελέτης μας:
-1o. Το Θεανδρικό Πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού.
-2ο. Το γεγονός της Αναστάσεως Του.
"...του γνώναι Αυτόν και την δύναμιν της Αναστάσεως Αυτού..." Προς Φιλληπισίους 3,10.
Φυσικά η Ανάσταση προυποθέτει "την κοινωνία των παθημάτων Αυτού".
Δηλαδή το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως Του, δεν στέκει μόνο του, πέφτει από τα χέρια μας, εαν το ξεκόψουμε και το διαχωρίσουμε από Αυτό το Θεανδρικό πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δηλαδή πρέπει να αγαπήσουμε εξ όλης καρδίας μας τον Κύριο. Άπαξ και τον αγαπήσουμε, εύκολα "του κάνουμε τα χατίρια", δίοτι ηχμαλωτίσθει η καρδία ημών εκ της εκπάγλου Χάριτος Αυτού. Έτσι προηγήται πρώτα η προσωπική σχέση της κάθε ψυχής προσευχητικώς με τον Νυμφίο Χριστό και έπεται ευθύς αμέσως η ακώλυτος τήρησις των Αγίων Εντολών Αυτού. "...οι εντολαι Αυτού βαρείαι ουκ εισί..." όπως λέγει ο Ιωάννης της αγάπης. Αυτό φαίνεται και στη Θεία Λειτουργία. Το Ευαγγέλιο σινάμα με το Δισκοπότηρο - Ανάσταση και Πρόσωπο

free invisible web counter

Αλήθεια και Αγάπη. Το αιώνιον συναμφότερον.

Ο Θεός αγάπη εστί. Αλλά η αγάπη δεν είναι Θεός..
Η Αγία Τριάς αγαπάται επειδή είναι μία φύσις-τρία πρόσωπα, δηλαδή προηγείται το Δόγμα-η Αλήθεια, και "έλκεται" η Αγάπη, και ουχί το αντίστροφον! Δέν υφίσταται το Τριαδολογικό δόγμα επειδή αγαπώνται τα τρία πρόσωπα, αλλά η αγάπη στηρίζεται στην Α-
-λήθεια, όπως η Πίστη στηρίζεται στην Ανάσταση(-Ιστορία) και όχι η Ανάστασις του Σωτήρος σ' ένα "φαντασιοκόπημα" που αυτοτιτλοφορείται ως "πίστη". Έτσι επανερχόμαστε
στην εν αληθεία αγάπη του Παύλου: "η αγάπη συγχαίρει τη αληθεία" και στην εν αγάπη Αλήθεια του Ιωάννου: "Εγώ ειμί η Αλήθεια" . Η αγάπη ασφαλίζεται και αναπτύσεται στην Αλήθεια. Η αγάπη είναι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Καθηγητής Θεολογίας Στ. Σάκκος, α λ η θ ο χ α ρ έ ς φυτό ! Η αγάπη χωρίς την αλήθεια στην καλύτερη περίπτωση είναι μία αόριστη, κούφια και "ξύλινη αγαπολογία", ενώ στην χειρότερη, μιά αδίαντροπος απάτη. Από την άλλη, και η Αλήθεια χωρίς την Αγάπη είναι ένας ψυχρός απομνημονευτής "γνώσης". Η συνομήλικος των αιώνων Αγάπη του Θεού πάντοτε συνυπάρχει και συνυφαίνεται με την ορθότητα της Χριστού Διδασκαλίας, την θεσπιζομένη υπό του Αγίου Πνεύματος, διά των Θεοκινήτων Πατέρων. Η Εκκλησία υπάρχει μέχρι σήμερα "στύλος και εδραίωμα της Αληθείας", διότι κάποιοι Άγιοι-Ήρωες της Πίστεως αρνήθηκαν σθεναρά ,παλληκαρίσια θα λέγαμε, για το ανόθευτον της ΆΠΑΞ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ. Εμείς οι μετα..μοντέρνοι τι κάνουμε και πώς πορευόμαστε; ...Αυτοκριτική..και καλή Μετάνοια να' χουμε όλοι μας.